Ανεμογράφοι επιχειρούν να διδάξουν τους αφελείς υποψήφιους “ποιητές”, αυτό που ξέρουν καλά : τον αέρα τον κοπανιστό!

Νίκος Ι. Καραβέλος* |> Κάποτε ασελγούσαν παντού, μα ποτέ πάνω στην ποίηση. Όχι γιατί την σέβονταν αλλά γιατί την περιφρονούσαν. Πλην των ολίγων, ο πολύς κόσμος αγνοούσε την δουλειά των λειτουργών της, ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της. Λίγα βιβλία πούλησαν οι καίριοι ποιητές μας , που σκάψανε την γλώσσα μας και το συναίσθημα, την κρίση και την αισθητική μας. Άνθρωποι σιωπηλοί, χαράκτες ρωγμών και ρυτίδων, μάστορες στα θεμέλια της σκέψης.

Κάποτε ήταν κάποτε! Ήταν η εποχή της δημιουργικής σιωπής. Τώρα είναι τώρα. Η εποχή της φθηνής πολυπραγμοσύνης, της ρακένδυτης ρηχολογίας.

Ποιος θα τολμούσε να παριστάνει τον ποιητή; Ποιος να εκδώσει ; Ποιος να περιφέρει στο μεϊντάνι και στις ρούγες το “ποιητικό” θράσος του; Κι αν το τολμούσε, θα τον έπαιρνε στο κυνήγι ακόμη και η γιαγιά του.

Δεν είναι πως δεν υπήρχε και τότε το θράσος και η αλαζονεία. Φοβόσουν όμως ή σεβόσουν. Και τα πρωτόλεια σου με δισταγμό τα πήγαινες σε κάποιον να τα διαβάσει. Έγραφες, έσχιζες, ξανάγραφες, αντέγραφες και ποτέ δεν ήσουν ευχαριστημένος. Δεν υπονοούμε την ανάγκη ελιτισμού στην γραφή. Εννοούμε όμως την ανάγκη σκληρής και κοπιαστικής εργασίας και τυραννικής αυτοκριτικής. “Για να φτιάξεις μια λέξη, έγραφε ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, λιώνεις τόνους γλωσσικό μετάλλευμα”!

Στην πτωματογραφία που κυβερνά, έρχεται να βάλει και τον μνημειακό τύμβο ένα νέο “καιρικό” φαινόμενο: η λεγόμενη ” διδασκαλία δημιουργικής γραφής” ( τι λόγος!). Διάφοροι, συνήθως προχειρογράφοι, επιχειρούν να διδάξουν οι ίδιοι ή μέσω τρίτων ακόμη και αοιδών, όχι την τεχνική να διαβάζεις και να νιώθεις, αλλά την τεχνική να βασανίζεις ( βασανιζόμενος) τους αναγνώστες σου. Ανεμογράφοι οι ίδιοι, επιχειρούν να διδάξουν τους αφελείς υποψήφιους “ποιητές”, αυτό που ξέρουν καλά : τον αέρα τον κοπανιστό!

Όχι βεβαίως δωρεάν, μα με δίδακτρα! Σχολεία, δηλαδή, ποιητών!

Όχι σχολεία εκμάθησης ή τελειοποίησης τεχνικής ( παρ’ ότι αμφιβάλλουμε για την χρησιμότητα), αλλά σχολεία για να σε κάνουν με το ζόρι ποιητή! Γίνεσαι ,δηλαδή, ποιητής, αν πληρώσεις δίδακτρα ή αμοιβές σεμιναρίων σε επιχειρήσεις μαζικής παραγωγής προχειρογράφων. Αν δεν πληρώσεις , δεν γίνεσαι ποιητής. Δηλαδή δεν μαθαίνεις την ποίηση μέσα από τις χαρακιές της προσωπικής και κοινωνικής οδύνης, αλλά με τα σεμινάρια “δημιουργικής” κακογραφίας.

Κι αν εσείς θέλετε να εκδοθείτε, θα υπάρξει γι σας εκεί (αν δεν υπάρχει ήδη) και ο τρόπος να εκδοθείτε και να εκτεθείτε δημοσίως, κοντολογίς το μαγαζί θα διαθέτει και εκδοτικό, ειδικά για σας, οίκο! Τι άλλο θέλετε; Μήπως ο Σολωμός, ο Παλαμάς ή ο Σαραντάρης ή ο Πορφύρας είχαν τέτοια μεγαλεία ή πέρασαν από τέτοια σχολεία;

Ίσως όμως στο μέλλον να αποδειχτεί ότι οι μουστερήδες (πελάτες ) τοιούτων Οίκων, θα είναι πολύ καλλίτεροι ποιητές και από τον Σολωμό, τον Παλαμά, τον Σαραντάρη, τον Πορφύρα.

Ακόμα κι από τον Γκαίτε, για τον οποίον θρυλείται πως δεν πέρασε ποτέ από τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής!

Κι ένα νεανικό ποίημα του γράφοντος, ίσως σχετικό, από την πρώτη ποιητική του συλλογή: “Οι Μυγδαλιές του Χειμώνα”, εκδ Μαυρίδης, 1979.

ΞΕΣΠΑΣΜΑ

Δυο κοντόκορμα γαρύφαλλα
κι ένα καφέ σκούρο φόντο
καλύπτουν τους στεναγμούς των ερειπίων
πίσω απ’ τα γκρεμισμένα τείχη
της ηττημένης Αθήνας.
Αφήστε τώρα την ποίηση μόνη της’
να χαμογελάσει
δίχως να την φορτίζουν
λέξεις παρήγορης μεγαλοσύνης
κι αποκριάτικης αυτοθυσίας.
Αφήστε λοιπόν την ποίηση μόνη της
να κλάψει.
(Μεταφράστηκε στα γαλλικά από την Δανάη Στρατηγοπούλου.)

(*) Ο κ. Νίκος Ι. Καραβέλος, είναι δικηγόρος και λογοτέχνης.