Στα οργανωμένα κράτη ουδείς διανοείται να ανεγείρει πολυτελή κατοικία στην κοίτη ενός “μπαζωμένου” χειμάρρου

Δημήτρης Καπράνος* |> Σπανίως βλέπω τα “πρωινάδικα” στην τηλεόραση. Προτιμώ να πάω μια πρωινή βόλτα πριν πιω τον καφέ μου. Χθες, όμως, έβλεπα έναν από τους γνωστούς “ξερόλες- τελάληδες” σε κάποιο από τα κανάλια, να “χτυπιέται” οργισμένος.

“Κατέβηκε το βουνό στα σπίτια! Δεν ειναι δυνατόν! Ειναι απαράδεκτο!” φώναζε, ζητώντας και συγγνώμη για τις φωνές του (συνήθως αυτά τα μικρά “μονόπρακτα” φέρνουν τηλεθέαση, λένε οι ειδήμονες)…

Αλήθεια, έχει κανείς δει μέχρι σήμερα βουνό να .. ανεβαίνει; Όλα τα βουνά του κόσμου “κατεβαίνουν” όταν ξεχύνονται ορμητικά νερά, τα οποία προκαλούν οι βροχοπτώσεις.

Στα οργανωμένα, όμως, κράτη, τα βουνά “κατεβαίνουν” (δηλαδή τα παρασυρόμενα από την ορμή των υδάτων φερτά υλικά) δια των φυσικών διαύλων, ήτοι ποταμών, παραποτάμων, ρεμάτων και χειμάρρων.

Στα οργανωμένα κράτη ουδείς διανοείται να ανεγείρει πολυτελή κατοικία στην κοίτη ενός “μπαζωμένου” χειμάρρου. Και ο πλέον αφελής, γνωρίζει ότι η Φύση ακολουθεί τους δικούς της δρόμους. Όπως τα αποδημητικά πτηνά , που ακόμη και σήμερα ξαποσταίνουν σε σημεία τα οποία, κάποτε, φιλοξενούσαν εκβολές ποταμών…

Δηλαδή τί θέλουμε; Να μπαζώνουμε τους ποταμούς και τους χειμάρρους και το νερό της βροχής να… εξατμίζεται; Στο κτήμα μας, στην Σαλαμίνα, που φθάνει μέχρι ψηλά στον λοφίσκο του Αμπελακίου, έχουμε μόνοι μας δημιουργήσει “κανάλια” για να φεύγει εύκολα το νερό που φέρνει η βροχή και να βγαίνει στον δρόμο, όπου υπάρχουν φρεάτια.

Δεν χρειάζεται να έχεις γνώσεις Φυσικής και Γεωλογίας ή να είσαι Πολιτικός Μηχανικός για να αντιληφθείς τα πολύ απλά πράγματα.

Πηγή: Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η Μητέρα Φύση έχει τα δικά της σημάδια. Η Φύση δεν έχει μυστικά, τα γνωρίζουμε όλα. Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά, ότι δεν πρέπει, δεν ειναι σωστό, να σκεπάζεις ένα ποτάμι, ότι δεν είναι σωστό να επιχωματώνεις την κοίτη ενός παραποτάμου, ότι δεν είναι δυνατόν να ανεγείρεις οικοδομήματα σε σημεία που υπήρχαν ποτάμια.

Η Φύση δεν λησμονεί τα παιδιά της. Και πάντα θα τα θυμηθεί όταν έλθει η ώρα.

Σας βεβαιώ, ότι όποτε περνώ από τον σκεπασμένο Κηφισσό και τον επίσης εξαφανισμένο Ιλισσό, έρχεται στο μυαλό μου εικόνα από ταινία τρόμου, με την άσφαλτο και το σκυρόδεμα να τινάζονται στον αέρα, μαζί με αυτοκίνητα και δίκυκλα και τα νερά να φεύγουν ορμητικά δεξιά και αριστερά.

Χωρίς αμφιβολία, ο βιασμός τον οποίον έχει υποστεί η Αττική, είναι πρωτοφανής. Δημιουργήθηκε ένας οικοδομικός λαβύρινθος, χωρίς υποδομές και με εμφανή την πρόθεση να αγνοηθούν τα “σημάδια” της Φύσεως.

Αν είχε οποιαδήποτε άλλη πόλη τον Ηριδανό, τον αρχαίο γραφικό ποταμό των Αθηνών- θα τον είχε αξιοποιήσει κατά τον καλύτερο τρόπο. Φαντάζεστε έναν περίπατο στις όχθες του Ιλισσού, εκεί που δίδασκε τους μαθητές του ο Σωκράτης;

Πολύ καλά, λοιπόν, έκανε “το βουνό “ (στην προκειμένη περίπτωση ο Υμηττός) και “κατέβηκε στα σπίτια”. Το βουνό είναι το “αφεντικό” και όχι οι εργολάβοι, που σήμερα κακοποιούν την υπέροχη Αττική Ακτή την τάχαμου δήθεν “Αθηναϊκή Ριβιέρα”.

Η Ιταλική και η Γαλλική Ριβιέρα διατήρησαν τα νεοκλασικά τους (πλην του νεόπλουτου Μονακό) και δεν κακοποίησαν την Φύση και την αρχιτεκτονική τους.

“Στριβιέρα”, ίσως (στρίβειν δια των εργολάβων) αλλά Ριβιέρα σε καμία περίπτωση. Ένας αχταρμάς περιέργου νεοπλουτισμού και τίποτε άλλο!

(*) Άρθρο του κ. Δημ. Καπράνου από την εφημερίδα ‘’Εστία’’