Η περίπτωση του 89χρονου δεν είναι αντικείμενο ασχολίας για ”αναλυτές”, αλλά άκρως πολιτικό ζήτημα προς επίλυση

Παντελής Ξανθίδης |> Άσχετα με το πώς έχει αντιμετωπιστεί η υπόθεση τού υπερήλικα και προφυλακισμένου ‘’πιστολέρο’’ από αναλυτές, πραγματογνώμονες και εμπειρογνώμονες, το γεγονός είναι άκρως κοινωνικοπολιτικό!

Μπορεί ο τρόπος αντίδρασης του 89χρονου να μην ήταν ο πρέπων, αλλά ο λόγος της αντίδρασής του ήταν – κατά μίαν άποψη – λογικός! «Κατά μίαν άποψη»… διότι ο νομοθέτης έχει κρίνει κάπως διαφορετικά για το πώς πρέπει να λειτουργεί το συνταξιοδοτικό και η επικουρική ασφάλιση στη χώρα μας.

Με δυό λόγια, στους εργαζόμενους στην Ελλάδα δίνεται ένα όριο χρόνων εργασίας για να αποκτήσουν το δικαίωμα της σύνταξης. Το ίδιο συμβαίνει και με το επικουρικό.

Ο 89χρονος, βασιζόμενος στο συνταξιοδοτικό σύστημα άλλων χωρών και στο «πρέπει» της λογικής του, ήθελε να πάρει το ποσοστό συντάξεως κάποιων χρόνων που είχε εργαστεί στην Ελλάδα. Όμως, ως φαίνεται, τα χρόνια του δεν κάλυπταν τον απαιτούμενο χρόνο για συνταξιοδότηση – κάτι το οποίο «κατά μίαν άποψη» ήταν άδικο, καθώς έπρεπε να δικαιούται μερικής συντάξεως ανάλογης με τα χρόνια που είχε εργαστεί. Και αυτή η σωστή λογική τον ώθησε σε μία λάθος αντίδραση…

Εάν το συνταξιοδοτικό και το επικουρικό στη χώρα μας ήταν  – τύποις και ουσία – ανταποδοτικό, οπωσδήποτε το ελληνικό Δημόσιο θα αντιμετώπιζε με εντιμότητα και τον προσήκοντα σεβασμό  τους  πολίτες του. Με απλά λόγια, ο κάθε εργαζόμενος να έπαιρνε σύνταξη και επικουρικό ανάλογα με τα χρόνια της εργασίας και των καταβολών του και όχι να του τίθενται όρια εργασίμων ετών.

Με το σημερινό καθεστώς, υπάρχουν ηλικιωμένοι και υπερήλικες πολίτες που στερούνται συντάξεων και επικουρικών, επειδή τους λείπουν κάποια χρόνια ή και μήνες από τον δεδομένο συντάξιμο όριο.

Έτσι, από τη μια πάνε χαμένα τα χρόνια που έχουν εργαστεί, όπως πάνε χαμένα και τα χρήματα που έχουν  καταβάλει.

Τα παραπάνω είναι μία πικρή πραγματικότητα και αδυναμία του ανεπαρκούς συνταξιοδοτικού συστήματος, που ήρθε να μας το «υπενθυμίσει» ο 89χρονος.΄Ένα σύστημα που ίσως χρειάζεται επανεξέταση, εάν και εφ’ όσον η ελληνική κοινωνία αποφασίσει να λειτουργεί «ανταποδοτικά».