Τύπος Πειραιώς - Ενημέρωση

Αναγκαιότητα του Κέντρου / ‘Μαϊμούδες’ προσπάθειες…

Αποψη/Θεμα στις 31/05/2019

Η ύπαρξη του καθαρού κεντρώου χώρου, δίνει… ιδέες για “κλικ” από τα αριστερά και τα δεξιά…

Τ/Π |> Αν πετάξεις πέτρα, ή σκύλο θα χτυπήσεις ή “κεντρώο” πολιτικό! Δυστυχώς είναι μία πικρή διαπίστωση, η αγωνία για… δημιουργία κεντρώου χώρου. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ για δυό κλικ “σοσιαλδημοκρατικά”, η δε ΝΔ για δυό κλικ “κεντροαριστερά” και άλλα κόμματα να προσπαθούν να συμπεριφερθούν αναλόγως. Άργησε λίγο για να ανακαλυφθεί η αναγκαιότητα της ύπαρξης Κέντρου στην ευρωπαϊκή Ελλάδα…

Είναι ευνόητο πως δεν πάνε να δημιουργήσουν κεντρώο χώρο, αλλά να προσφέρουν “άρωμα Κέντρου“, βλέποντας το αδιέξοδο που φέρνουν οι πολιτικές ακρότητες. Εάν πραγματικά υπήρχε η πολιτική βούληση, η ΕΔΗΚ, που είναι ο καθεαυτού αυθεντικός χώρος του Κέντρου, δεν θα ήταν πεταμένη στη γωνία!  Είναι η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, η μετά την μεταπολίτευση Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) του Γεωργίου Μαύρου, του Ιωάννη Ζίγδη…

Διαφήμιση για την υποστήριξη της σελίδας

Για την ιστορία, η ΕΔΗΚ είχε καταποντιστεί στις εκλογές του 1977 και τον Γεώργιο Μαύρο, διαδέχθηκε στην ηγεσία της ο Ιωάννης Ζίγδης. Επί της προεδρίας του, έγινε το “ξεδόντιασμα” της ΕΔΗΚ με την τότε “διεύρυνση” της ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και λίγο αργότερα με την προσχώρηση στελεχών της στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Στην ΕΔΗΚ έμειναν “τρεις κι ο… Ζίγδης”, αλλά το κόμμα δεν κατέβασε ρολά. Μετά τον  θάνατο του Ζίγδη, ανέλαβε ο επίσης αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, για να είναι στην ηγεσία της σήμερα ο Σταύρος Καράμπελας.

Το “σήμερα” της ΕΔΗΚ, υπάρχει λόγω του δοξασμένου χθες και έχοντας δίπλα της την Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (ΕΔΗΝ) του Αλέκου Παναγούλη, δίνουν τον αγώνα για την ύπαρξη αυτού του ιστορικού πολιτικού χώρου. Η ΕΔΗΚ, μπορεί να είναι σήμερα ένα μικρό και εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, αλλά λειτουργεί υποδειγματικά. Όσο για την ιστορική ΕΔΗΝ, είναι μία νεολαία -κυρίως επιστημόνων- που κοιτούν το αύριο, με πρόεδρο έναν ρομποτιστή, τον Μάριο Ξανθίδη, η οποία δραστηριοποιείται με βάση τις παρακαταθήκες που άφησε ο Αλέκος Παναγούλης.

Αυτή είναι μία εικόνα, για τον σημερινό αυθεντικό κεντρώο χώρο, ένα κόμμα στο οποίο χωρίς χρήμα και κραυγές ασκείται η πολιτική από ανθρώπους που δεν κατέχουν απλώς επιστημονικούς τίτλους… Δεν εντάσσονται στα “μεγάλα” κόμματα για να έχουν προοπτικές και δεν συγχρωτίζονται για το… μέλλον τους!

Στο πλαίσιο αυτής της περιφρονητικής στάσης απέναντι στον μοναδικό κεντρώο χώρο, γίνονται προσπάθειες να ιδρυθεί ένα “κέντρο”, που ίσως να είναι και… μουσικοχορευτικό! Δηλαδή να δημιουργηθεί ένας κεντρώος χώρος με προδιαγραφές οπαδικού χαρακτήρα, όπως αυτές που διέπουν κάποια άλλα κόμματα της “ετικέτας”.  Και κάποιοι “φωστήρες” βλέποντας ότι δεν περνάει η “μπογιά” τους, είπαν να “φτιασιδωθούν” για να συνεχιστεί η εξουσιομανής διαστροφή τους.

Και μέσα σε όλα τα άλλα, να και ο… πολύς κ. Λεβέντης, που έχει καταφέρει να τον ανέχονται έγκυρα ΜΜΕ και μάλιστα να τον εκλαμβάνουν ως σοβαρό πολιτικό και διάδοχο του μεγάλου… Γέρου! Από πού κι ως πού;

Ούτε απ΄έξω από την πόρτα της ΕΚ ή της ΕΔΗΚ, δεν πέρασε ο Βασίλης Λεβέντης. Και πώς να περάσει, όταν ο τότε φέρελπις νέος ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και μετά ο αθεόφοβος πήγε με τη Νέα Δημοκρατία! Τρούπωνε… οπουδήποτε! Δηλαδή…

  • 1974: Στη Μεταπολίτευση και ενώ ήταν 23 ετών έγινε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.
  • 1981: Εκδήλωσε έντονες διαφωνίες με το ΠΑΣΟΚ και αποχώρησε.
  • 1982: Έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος Πειραιά.
  • 1984: Ίδρυσε το πρώτο οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα, ενώ ο συνδυασμός που δημιούργησε με τον τίτλο «Ελεύθεροι» συμμετείχε στις ευρωεκλογές της ίδιας χρονιάς, αποσπώντας 8.816 ψήφους και ποσοστό 0,15%.
  • 1986: Έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος Αθηναίων, λαμβάνοντας 2.352 ψήφους και ποσοστό 0,57%.
  • 1989: Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου μετείχε ως υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στη Β’ Αθήνας, όμως με 5.212 σταυρούς προτίμησης κατατάχθηκε μόλις 29ος ανάμεσα σε 31 υποψήφιους και δεν εκλέχτηκε.
  • 1990: Ίδρυσε τον τηλεοπτικό σταθμό «Κανάλι 67», ο οποίος το 1993 μετονομάστηκε σε «Κανάλι 40». Από εκεί ακούστηκαν οι κατάρες του για να… πεθάνουν και να πάθουν καρκίνο ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης! Στα τέλη του 2000 πουλήθηκε στον εκδότη Γιώργο Κουρή.
  • 1992: Ίδρυσε το κόμμα «Ένωση Κεντρώων και Οικολόγων». Η επωνυμία τού κόμματος επελέγη για να θυμίζει την… Ένωση Κέντρου! Αρχικά συμπεριλάμβανε τη φράση «και Οικολόγων», η οποία όμως αργότερα αφαιρέθηκε. Η Ένωση Κεντρώων συμμετείχε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις για το Κοινοβούλιο και το Ευρωκοινοβούλιο από το 1993.

Με τα πολλά φτάσαμε στο σήμερα, που καταποντίστηκε το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη και ο δυστυχής βρήκε την ευκαιρία να πει ότι του διέλυσαν το κόμμα, όπως είχαν διαλύσει την ΕΔΗΚ! Ή ανιστόρητος είναι ο κ. Λεβέντης ή επιζητεί την ηρωοποίησή του, ως δήθεν… συνεχιστής του Κέντρου!

Δεν μπορεί να πει κάποιος ότι η προσπάθεια “κεντροποίησης” του κ. Λεβέντη πρόκειται περί “θράσους χιλίων πιθήκων”. Όχι! Απλά είναι μία αξιολύπητη κατάσταση, που ίσως χειροτέρεψε από χθες που η Ένωση Κεντρώων δεν αποτελεί κόμμα, αλλά πολιτική ομάδα.

Βγαίνει και μιλάει έχοντας σαν φόντο φωτογραφίες ηγετών της Ένωσης Κέντρου και της ΕΔΗΚ, παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμμία σχέση μαζί τους! Το να προβάλει τις φωτογραφίες τους κάποιος της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ ή άλλου χώρου, ο οποίος κάποτε είχε σχέση με το Κέντρο είναι άκρως δικαιολογημένο. Ε, όχι όμως και ο κ. Λεβέντης!

Τελευταία, ο Βασίλης Λεβέντης και ο βουλευτής του Μάριος Γεωργιάδης, λένε και ξαναλένε ότι η Ένωση Κεντρώων έχει ιστορία 40 χρόνων! Ίσως να κάνουν λάθος στην αφαίρεση του 2019 με το 1992 ή να νομίζουν ότι ¨κλέβοντας” την ιστορία ενός κόμματος θα καταφέρουν να τους βαθμολογήσει με άριστα ο… Γκαίμπελς!

Πολλοί προσπάθησαν να καρπωθούν τον χώρο του Κέντρου, αλλά -ως δια μαγείας- κάποιες… φυγόκεντρες δυνάμεις τους ‘ξαπόστειλαν στο καβούκι τους. Ως φαίνεται κάποια πράγματα λειτουργούν νομοτελειακά. Για κάθε προσπάθεια-“μαϊμού”…

Φωτογραφία > Από αφίσα για τον προεκλογικό αγώνα της ΕΔΗΚ το 1977. Όταν άλλοι έβγαιναν με ντουντούκες και ροκάνες, η ΕΔΗΚ προτιμούσε Δημήτρη Ταλαγάνη…

Απάντηση