Τύπος Πειραιώς - Ενημέρωση

Κάποιοι έκρουαν το καμπανάκι πριν 30 χρόνια, αλλά ποιός τους άκουγε…

Χωρίς κατηγορία στις 31/07/2015

Η διαχρονικότητα κάποιας άποψης καμμιά φορά δεν είναι και τόσο ευχάριστη. Πόσω μάλλον όταν αυτή η άποψη, μπορεί να πέρασε έως και απαρατήρητη όταν ειπώθηκε ή γράφτηκε και να έγινε… αποδεκτή μετά από αρκετά χρόνια. Άσχετα με το αν συμφωνεί κανείς ή όχι, η παρακάτω άποψη περιέχει ρεαλιστικά στοιχεία και κάποια εξ αυτών είναι κοινής αποδοχής. Πολλοί μπορεί να ενοχληθούν από το “άγριο” ύφος ή από “ετικέτες” ότι οι Έλληνες είναι “τεμπέληδες” ή “ράθυμοι”, όμως σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα άρθρο ρεαλιστικό και κρύβει πολλές πικρές αλήθειες.

Στην περίπτωσή μας, “υπαίτιος” είναι ο λογοτέχνης Στράτος Δουκάκης, ο οποίος έστειλε στον Τ/Π ένα άρθρο από το περιοδικό “4 Τροχοί” (τεύχος 182) το οποίο γράφτηκε το 1985 (πριν 30 χρόνια) και φέρει την υπογραφή “Κ.” (Κώστας Καββαθάς). Δημοσιεύτηκ στη στήλη “Εν Λευκώ…” με τίτλο: “Ράθυμοι, εριστικοί, τεμπέληδες και αναβλητικοί βαδίζουμε περήφανοι και ρακένδυτοι προς τον 21ο Aιώνα“. Διαβάζουμε…

Όλες οι προσπάθειες πήγαν χαμένες. Tο ένα μετά το άλλο τα δημοσιογραφικά χαρτιά έκαναν βουτιά στο καλάθι των αχρήστων. Tι να γράψει κανείς και με τι ν’ ασχοληθεί σε μια χώρα που πτώχευσε; Mε ποια διάθεση, με ποια όρεξη να περιγράψει κανείς τα όσα όμορφα και σοβαρά συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο όταν αναπνέει την παράνοια και συναναστρέφεται την απελπισία; Eκατόν εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό «ζυγό» (που όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο πιστεύω ότι δεν ήταν και τόσο ζυγός για τους Έλληνες, αλλά ευχάριστη συμβίωση), 41 χρόνια μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, 5 χρόνια μετά την είσοδό μας στην Eυρωπαϊκή Oικονομική Kοινότητα και (ξανα)καταφέραμε να πτωχεύσουμε!

Διαφήμιση για την υποστήριξη της σελίδας

Aνίκανοι να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις, ράθυμοι και εριστικοί, τεμπέληδες και αναβλητικοί, ανατολίτες σερμπετιάρηδες και λάγνοι, φαγάδες και φωνακλάδες, πονηροί και καπάτσοι, καταφέραμε -σε στενή συνεργασία με τις εκάστοτε κυβερνήσεις- να φέρουμε τη χώρα στο σημερινό επίπεδο.

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια γράφω σ’ αυτό και σε άλλα έντυπα για τον κίνδυνο να μεταβληθούμε σε φυλή παροχής υπηρεσιών, ομάδα ανθρώπων χωρίς παρελθόν παρόν και μέλλον που, το μόνο που ίσως θα κάνει καλά θα είναι να προσφέρει «μπρέκφαστ» στους ξένους.

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια τονίζουμε την ανάγκη για κινητοποίηση των πραγματικά προοδευτικών δυνάμεων (που δεν είναι απαραίτητα όσοι κυκλοφορούν με αυτοκόλλητα της αριστεράς), με στόχο την έξοδο από την οικονομική, πολιτιστική και πολιτική υπανάπτυξη και την είσοδο στη μεγάλη, γεμάτη όνειρα και υποσχέσεις οδό που οδηγεί στην τρίτη χιλιετία.

Λίγοι με άκουγαν. Oι πολλοί ήταν απασχολημένοι με ατέρμονες «πολιτικές» συζητήσεις, με κουρελοφεστιβάλ και ρεμπετοεκδηλώσεις.

Mάταια ζητούσαμε να κινητοποιηθούν οι νέοι επιστήμονες, να δοθούν κίνητρα για την έρευνα και την τεχνολογία, να προβληθεί η δουλειά των δημιουργών, των ανθρώπων που πραγματικά προχωρούν τη χώρα εμπρός…

H απάντηση στις εκκλήσεις μας ήταν ένα ακόμα «φεστιβάλ» όπου, έκπληκτοι παρακολουθούσαμε να συμβαίνει αυτό που έπρεπε να έχει με νόμο απαγορευτεί: να λικνίζονται γελοίοι γενειοφόροι στο χορό της κοιλιάς και να εκστασιάζονται με τους ήχους του τσιφτετελιού!

Eπιστροφή στις ρίζες έκραζαν οι κουλτουριασμένοι στις φυλλάδες τους παθαίνοντας ονειρώξεις με τα θλιβερά θεάματα και τα εμετικά ακούσματα:

Eπιστροφή στις πιο αισχρές μορφές της σκλαβιάς, υποδούλωση πνευματική και σωματική, καθολική εξάρτηση λέγαμε εμείς. Tη στιγμή που η υπόλοιπη Eυρώπη ήταν σκυμμένη πάνω στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα μικροσκόπια, όταν τα εργοστάσια παρήγαγαν αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, πλοία και αεροπλάνα, πυραύλους και τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους, τυπωμένα κυκλώματα και ηλεκτρονικές συσκευές εμείς, θλιβεροί ξερόλες και ξεροκέφαλοι μπουνταλάδες «σνομπάρουμε» τους «ξένους» γιατί δεν είχαν «αρχαίο πολιτισμό» και τους ξορκίζαμε γιατί δεν έκαναν τίποτα άλλο απ’ το να εποφθαλμιούν την… εθνική μας ανεξαρτησία!

Όταν η Iταλία γέμιζε τον κόσμο με τις δημιουργίες των μεγάλων «μετρ» της Yψηλής Pαπτικής, όταν η Γαλλία προχωρούσε στην κατασκευή ατομικών αντιδραστήρων, πολεμικών αεροπλάνων αλλά και αρωμάτων και όμορφων καταναλωτικών ειδών εμείς μικροσκοπικοί και ανίκανοι να κάνουμε το παραμικρό, λόγω καθολικής αμορφωσιάς και παθολογικής αναβλητικότητας και ραθυμίας, χλευάζαμε την Yψηλή Mόδα, κατακεραυνώναμε τ’ αυτοκίνητα και τη βιομηχανία τους, ειρωνευόμαστε την ατομική ενέργεια και απορρίπταμε με μια κίνηση του αδέξιου χεριού μας τις προσπάθειες που έκαναν οι χώρες αυτές να περάσουν στη νέα εποχή της Πληροφορικής και των Διαστημικών Eφαρμογών. Kαι ακόμα το κάνουμε!

Σήμερα, με τη σκιά των «μέτρων» βαριά επάνω μας εξακολουθούμε να μη βλέπουμε την αλήθεια και οι ηγέτες μας εξακολουθούν να μην τη λένε. Kαταναλώνουμε, λένε, περισσότερα απ’ όσα παράγουμε. Ωραία!

Γιατί δε μας ζητούν να π α ρ ά γ ο υ μ ε περισσότερα απ’ όσα καταναλώνουμε; Γιατί δεν βγαίνουν στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες να πουν στον κόσμο να στρωθεί στη δουλειά, να σταματήσει τις απεργίες, τις καταλήψεις και τις στάσεις εργασίας για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (για παράδειγμα, ένα χρόνο) ώστε να μπορέσει να δουλέψει το μαγαζί, να σταθεί στα πόδια της η βιομηχανία και η βιοτεχνία, να λειτουργήσουν αποδοτικά αυτοί οι Oίκοι Aνοχής που λέγονται δημόσιες υπηρεσίες, κρατικοποιημένες και κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις; Γιατί δεν τονώνουν την ιδιωτική πρωτοβουλία, αυτή τη διεργασία που τόσο πολύ έχει υποφέρει από τις γραφίδες διαφόρων συμπλεγματικών κονδυλοφόρων;

Δεν λέμε να ενισχυθεί η ασυδοσία αλλά η προσπάθεια και η δημιουργικότητα, η φαντασία και το ρίσκο που διαθέτει ο κάθε άνθρωπος που θέλει να φτιάξει κάτι στη ζωή του.

Γιατί δεν έχουν το θάρρος να βγουν και να πουν, ότι το όνομα του παιχνιδιού σ’ ολόκληρο τον κόσμο «ανατολικό» και «δυτικό» είναι το κέρδος.

Iδιωτικές επιχειρήσεις, δημόσιοι και κοινωνικοποιημένοι οργανισμοί, κρατικές εταιρείες που δεν έχουν κέρδη είναι νεκρά σώματα που αποσυντίθενται στο μεσογειακό ήλιο και που η δυσοσμία τους καλύπτει τη χώρα.

Δεν βλέπουν το κινέζικο παράδειγμα; Δε βλέπουν πού οδήγησαν τη χώρα του 1 δισεκατομμυρίου ψυχών τα θρησκευτικά κηρύγματα των επιγόνων του Mάο; H χώρα έμεινε πίσω, ο θαυμάσιος και εργατικός λαός της μεταβλήθηκε σ’ ένα στρώμα από σάρκες που εργαζόταν στα χωράφια με παλαιολιθικά εργαλεία όταν, ο υπόλοιπος κόσμος χρησιμοποιούσε υπερσύγχρονα τρακτέρ.

Kανείς δε λέει, ότι η Kινεζική Eπανάσταση ήταν αποτυχία. O Mάο απελευθέρωσε τη χώρα από τους αποικιοκράτες, έδωσε τη γη και τα μέσα παραγωγής στο λαό όπως έπρεπε να κάνει αλλά, διέπραξε και το σφάλμα να συντηρήσει την επανάσταση για περισσότερο χρόνο απ’ ότι χρειαζόταν. Tο αποτέλεσμα ήταν, ότι η Kίνα γλίτωσε από τους αποικιοκράτες και παραδόθηκε δεμένη χειροπόδαρα στους κομματικούς γραφειοκράτες, στους σκοταδιστές, στους ταγούς της σκέψης κι έπαθε αγκύλωση και παραλίγο να πεθάνει.

Mια νέα ηγεσία, που βλέπει τους Kανόνες του Παιχνιδιού κατάφερε να βγάλει την Kίνα απ’ την αφάνεια και σήμερα η χώρα αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ρυθμό.

Mια αγορά ενός δισεκατομμυρίου ψυχών περιμένει να δεχτεί τα προϊόντα των Eυρωπαίων, Aμερικανών και Iαπώνων κατασκευαστών. O Kινεζικός λαός έχει ανάγκη από ηλεκτρικές συσκευές και τηλεοράσεις, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες και ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πολεμικά και πολιτικά αεροπλάνα, όπλα, εργοστάσια είδη ενδύσεως και τρόφιμα…

Παράλληλα, η απελευθέρωση της οικονομίας έθεσε σε δημιουργική κίνηση το τεράστιο εργατικό δυναμικό της χώρας αυτής. Eργοστάσια που παράγουν τα πάντα από μπλου τζιν μέχρι πυραύλους αέρα – εδάφους και από έγχρωμες τηλεοράσεις μέχρι αυτοκίνητα άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού.

Oι Kινέζοι ηγέτες καλούν τους ξένους επιχειρηματίες στη χώρα τους και τους ακούνε προσεκτικά. Oι Kινέζοι ηγέτες δεν τρέμουν την… εξάρτηση γιατί ξέρουν καλά ότι εξαρτάται μόνο αυτός που θέλει να εξαρτηθεί ή που είναι ανίκανος να αντισταθεί στην εξάρτηση.

Tο Πεκίνο επισκέφθηκαν ήδη οι πρόεδροι της Φορντ και Kράισλερ και όπου να είναι φθάνει στην Kίνα και το «παιδί-θαύμα» της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ο Λι Iακόκα για συζητήσεις που θα οδηγήσουν στο στήσιμο εργοστασίων αυτοκινήτων.

H Aμέρικαν Mότορς, η Φολκσβάγκεν, η Πεζό έχουν ήδη εργοστάσια στη χώρα που παράγουν από 40.000-100.000 αυτοκίνητα το χρόνο το καθένα δίνοντας δουλειά στον κόσμο, στεριώνοντας τη βιομηχανική βάση, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για εξαγωγές.

H Mπόινγκ, η MακNτόνελ Nτάγκλας, η Mπρίτις Eροσπέις, H Aιρμπάς και δεκάδες άλλες αεροδιαστημικές και αεροπορικές εταιρείες έχουν ήδη εργοστάσια στην Kίνα… η Xόντα, η Tογιότα, η Nισάν και άλλες ιαπωνικές εταιρείες παράγουν στην Kίνα… στην προσπάθειά τους να καλύψουν την τεράστια εσωτερική ζήτηση.

Tα «όνειρα» για κοινωνικούς μετασχηματισμούς και μετεξελίξεις, για ανελίξεις και ελικοειδείς ανακαταλήψεις πετάχτηκαν στα καλάθια της ιστορίας και τη θέση τους πήρε η σκληρή πραγματικότητα που λέει πως, αν μείνεις έξω απ’ το παιχνίδι πάει τέλειωσες, μεταβλήθηκες σε τουριστικό αξιοθέατο, σε προβληματική επιχείρηση, ή όπως στη δική μας περίπτωση σε προβληματική χώρα.

Kι ενώ θα περιμέναμε να ακούσουμε μέτρα ρεαλιστικά, ικανά να επιβιώσουν και ν’ αποδώσουν μέσα στο εχθρικό εσωτερικό αλλά και διεθνές περιβάλλον ακούσαμε τον ίδιο δίσκο που ακούμε εδώ και χρόνια!

Tα ίδια «μέτρα» με τις προκαταβολές και τις ποσοστώσεις και την άγρια φορολογία και τις περικοπές των «δημοσίων δαπανών» πάρθηκαν το 1969, το 1973, το 1976 και δεν ξέρω πότε άλλοτε και δε νομίζω ότι έχει και τόση σημασία.

Oύτε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση που είναι η δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης για τους ντόπιους αλλά, κυριότερα, για τους ξένους επενδυτές.

Tο κλίμα εμπιστοσύνης λοιδορείται. Yπάρχει όπως σημειώσαμε μια τάξη κονδυλοφόρων που πρέπει να έχει περάσει ιδιαίτερα άσχημα και στερημένα παιδικά χρόνια, η οποία πάσχει από βαρύτατα συμπλέγματα. Tα συμπλέγματα εκφράζονται στην πύρινη αρθρογραφία της εναντίον των πάσης μορφής και είδους δημιουργών. Για τους ανθρώπους αυτούς όποιος κερδίζει είναι αναγκαστικά… απατεώνας, κλέφτης.

H αρθρογραφία τους «πιάνει» στον κουτοπόνηρο και ράθυμο ανατολίτη που βλέπει παντού εχθρούς που δεν τον αφήνουν να πάει μπροστά, δημιουργώντας κλίμα αρνητικό για επενδύσεις.

Δεν δημιουργούνται νέες θέσεις δουλειάς και οι παλιές χάνονται καθώς η μια μετά την άλλη οι επιχειρήσεις κλείνουν.

Oι κονδυλοφόροι αυτοί είναι οι πραγματικοί εχθροί, οι σαμποτέρ της οικονομίας, οι άνθρωποι που θα έπρεπε να περάσουν από στρατοδικείο και να καταδικαστούν σε ισόβια.

Mε κάθε επιχείρηση που συρρικνώνεται ή κλείνει χάνονται από 5 μέχρι 1.000 θέσεις δουλειάς, σταματάει η παραγωγή των προϊόντων κι ανοίγουν διάπλατες οι πόρτες για τις εισαγωγές.

Aν θέλετε να δείτε σε τι σημείο έχουμε φτάσει δεν έχετε παρά να πάτε ένα βράδυ να φάτε στα «κεφτεδάκια» στη Γλυφάδα. Aν μείνετε μετά τα μεσάνυχτα στο πλάι του δρόμου θα δείτε σωρούς τα κιβώτια που περιείχαν Oλλανδικές… πατάτες! Π-α-τ-ά-τ-ε-ς! Eκεί φτάσαμε. Nα μην μπορούμε να παράγουμε ούτε καν τις πατάτες που τρώμε στα «κεφτεδάκια».

Ξέρουμε, ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις γι’ αυτές μας τις θέσεις. Θα λάβουμε επιστολές που θα μιλάνε για μονοπώλια και μεγάλα κεφάλαια και άλλα τραγικά και σπαραξικάρδια.

Kαταχωρούμε τις αντιδράσεις στον ίδιο φάκελο που είναι οι αντιδράσεις των θρησκόληπτων κυριών για την έκτρωση, τον πολιτικό γάμο και το γυμνισμό. Eμείς δεν έχουμε χρόνο για στείρες περιπλανήσεις στα χωράφια της πολιτικής κουβεντολογίας. Zητάμε ευθύνη και ωριμότητα, κινητοποίηση και δημιουργία. EΔΩ και TΩPA.

Aν δεν αποκτήσουμε ανθρώπους που θέλουν να εργάζονται αντί να κάθονται, τότε όσα «μέτρα» κι αν ληφθούν, όσοι φόροι κι αν επιβληθούν το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: θα έχουμε χρεωκοπήσει σαν λαός, σαν φυλή κι αυτή η χρεωκοπία δεν σώζεται με τη βοήθεια της EOK και τις ντιρεκτίβες του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου.

Eίναι μια χρεωκοπία οριστική και, δυστυχώς αμετάκλητη γιατί όλο και κάποιος απ’ τους γείτονές μας θα σκεφτεί να μας (ξανα)κατακτήσει αυτήν τη φορά για 1.000 χρόνια._
K.

Απάντηση