Τύπος Πειραιώς - Ενημέρωση

Στις παλιές γειτονιές της Νέας Υόρκης, όπου ψάχναμε για μπάρκο σε Μπροντγουέϊ και Γουόλ Στριτ

Flash στις 30/04/2018

Οι ξέμπαρκοι ναυτικοί…

|> Γαβριήλ Παναγιωσούλης*

|> Ένας δικός μας ναυτικός χόρευε Ζεϊμπέκικο, μερακλωμένος ακούγοντας αυτά τα ευγενή άσματα, «Ο Χάρος την πόρτα μου κτυπά, Χτύπα κι εσύ καμπάνα…» Μετά μια κοπελιά δεν φαινόταν και πολύ νέα χόρευε τον χορό της κοιλιάς, κρατώντας ένα μαντήλι που το περνούσε πάνω από το κεφάλι της, το κατέβαζε στην πλάτη, στο στήθος, μετά σταματούσε και κουνιόταν μπροστά μας. Μερικοί πέταγαν ‘χαρτούρα’ πράσινη= δολάρια.

Οι άντρες στα γύρω τραπέζια αναστέναζαν, νοσταλγούσαν, δάκρυζαν, ναυτικοί σκαστοί από βαπόρια, μετανάστες που ζούσαν απ’ τα ζάρια και τ’ άλογα, τυχοδιώκτες, ξέμπαρκοι ναυτικοί, αποτυχημένοι φοιτητές, επιτυχημένοι μπίζνες μεν, όλοι αυτοί μαζευόταν στην 8η Λεωφόρο και 29 δρόμοι της Νέας Υόρκης. Μέσα απ’ τους καπνούς των τσιγάρων μια φωνή ακούστηκε, Ζήτω η Ελλάδα Η επιγραφή του κέντρου μονολεκτική, ένα χρώμα ροζ-πορτοκαλί με κόκκινο σε μαύρο φόντο: «ΒΡΕΤΑΝΙΑ».

Διαφήμιση για την υποστήριξη της σελίδας

Και μετά τον χορό και το τραγούδι ερχόταν στο τραπέζι μας, τι θα πιει το κορίτσι, ρωτάγαμε με ελληνικό φιλότιμο, λέγαμε ένα ακόμα Αχ! Βαχ! Και καθόμαστε μέχρι τις μεγάλες ώρες. Και την άλλη μέρα μετράγαμε πόσα μας έχουν απομείνει, ψάχναμε για μπάρκο στα γραφεία της γειτονιάς του κάτω Μπροντγουέϊ και Γουόλ Στριτ.

Αχ αυτή η έρημη η θάλασσα, που μας έφερε, μάλλον αυτή η αλλόκοτη πατρίδα, μια πατρίδα που δεν είχα γνωρίσει στην Ελλάδα, αλλά εδώ την γνώρισα, μου είπαν αυτή είναι η μάνα μας Ελλάδα, την συντρόφευαν ο χορός της κοιλιάς, και τα αμάν! Αμάν! Έτσι οι στιγμιαίες παρέες των φίλων ξέμπαρκων ναυτικών, χώριζαν αναλόγως τα ταξίδια των βαποριών, για να μην ιδωθούν ποτέ πια, άλλος πήγαινε για Ιαπωνία, άλλος για Ινδία, άλλος για Κούβα, άλλος για Ευρώπη.

Απέναντι στη γωνία το μπαρ του Κονταράτου, εκεί έπινες στα όρθια ή σε σκαμπό, τριγύρω σου μαζευόταν κάθε καρυδιάς καρύδι που λένε, μυστικοί αστυνομικοί, πρεζάκηδες, ναυτικοί, γειτονοπούλες, πεταλούδες την νύχτας, παρίσταναν τις πελάτισσες του μπαρ, δεν δεχόταν συζήτηση εκτός αν σε σύστηνε κάποιος σαν έμπιστο φίλο. Όλοι τους περιφέρονταν σαν γύπες γύρω από τους ναυτικούς, αυτούς που είχαν άδεια κυνηγούσαν οι γυναίκες της νύχτας, τους λαθραίους οι μυστικοί. Όλα αυτά την δεκαετία 1950-60.

(*) Ο κ. Παναγιωσούλης, είναι ομογενής συγγραφέας από τη Νέα Υόρκη.

Απάντηση