Τύπος Πειραιώς - Ενημέρωση

Θέλησε να ξεπαστρέψει τη γαϊδουριά ενός νεοέλληνα…

Flash στις 17/12/2020

Όταν δεν βρίσκεις να παρκάρεις και “πατάς” προσβάσεις, τότε δέχεσαι τους… scavengers!

Αλέξανδρος Αρδαβάνης* |> Βράδυ προχωρημένο και βροχή. Ένας εύρωστος άντρας χτύπησε δυνατά το τζάμι του οδηγού με κάτι σκληρό σαν σιδηρογροθιά. Ένιωσα κάτι σα σπρωξιά και επικείμενη επίθεση.

Αν το παρκάρεις άλλη φορά έτσι θα σου το σπάσω! Δε μπορεί να περάσει μια μάνα με καρότσι, κατάλαβες;»…

Διαφήμιση για την υποστήριξη της σελίδας

Έκανα να ψελλίσω κάτι σαν «συγγνώμη, δεν έβρισκα να παρκάρω»… αλλά βουβάθηκα. Ο νεαρός άντρας είχε σαφώς πάρει τον νόμο στα στιβαρά του μπράτσα.

Το ένοχο αυτοκίνητό μου είχε «καταλάβει» το 5% του πεζοδρομίου πλάτους ενός μέτρου.

Ξέρεις φίλε τι έχει περάσει από αυτά τα χέρια και αυτό το κεφάλι από το πρωί που άφησα αυτό το ανυπέρβλητο εμπόδιο στο σημείο αυτό πριν κατηφορήσω στον συνήθη τόπο μαρτυρίου;»… Έτσι πήγα να πω αλλά βουβάθηκα ξανά. Τι μπορεί να καταλάβει; Τι τον ένοιαζε αυτόν που ένιωθε ότι «ξεπαστρεύει τη γαϊδουριά ενός νεοέλληνα που δε σέβεται τους συνανθρώπους του αρκεί να βολευτεί στο παρκάρισμα»; Και τελικά, τι σημασία είχε είτε γι’ αυτόν είτε για μένα είτε για τους άλλους όλους;

Πόσο οι άνθρωποι ακούμε ο ένας τον άλλον στην ανελέητη πόλη;

Είχα ανέβει ασθμαίνοντας την ανηφόρα μέχρι το αυτοκίνητο. Μετά από δώδεκα συνεχείς ώρες έκθεσης στο κάθε τι και συμπλοκής με το παράλογο ζωής και θανάτου ενός νοσοκομείου. Κρατώντας την «είσπραξη» της μέρας παραμάσχαλα: «το γένος το ιερό και το βέβηλο», δωράκι του συγγραφέα. Το κουτάκι τα γλυκά τα άφησα στο θυρωρείο -άρχισα δίαιτα άλλωστε.

Εντάξει όλα καλά, άφησέ το πίσω, παρακινήθηκα από εσωτερική φωνή απαλή σα βελούδο.

Ένα μόνο με τσιγκλάει: το βιντεάκι που κοινοποίησα· ο θυμωμένος νεαρός να σπάει τα πάντα και ένα αυθάδικο αυτοκίνητο σε έναν εμπορικό δρόμο της Κρήτης. Μαζί του είμαι, όπως είμαι μαζί και με τον αποψινό Ρομπέν των Αμπελοκήπων· με το βιτριολικό βλέμμα τού καθαρτήρα της αδικίας. Έτσι: καθένας με τον νόμο στα χέρια του.

Είμαι πια πολύ τοξικός, γι’ αυτό σωπαίνω. Επειδή μεσήλικος, αγύμναστος και δειλός.

(*Ο λογοτέχνης κ. Αλ. Αρδαβάνης, είναι δρ. ιατρός ογκολόγος – διευθυντής στο νοσοκομείο “Άγιος Σάββας”

Απάντηση