Κάθε βράδυ άπλωνε τις κουβέρτες του στο πεζοδρόμιο, έξω από την Ε 9 και εκεί κοιμόταν αγκαλιά με τον Ρεξ που τον πρόσεχε

Δήμητρα Βήνη* |> Χθες, έξω από την πύλη Ε9 του λιμανιού συνάντησα τον Ρεξ μοναχό του κι έτσι έμαθα πως ο φίλος του, ο Γιάννης, άφησε αυτόν τον κόσμο πριν λίγο καιρό…

Εγώ, η Ναταλία, ο Κυριάκος, ή Νάνση, η Ράνια, ο Τάκης και άλλοι φίλοι μια μικρή ομάδα ανθρώπων από το Παρατηρητήριο Πειραϊκής, τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε καθημερινή επαφή δίπλα σε ανθρώπους που ζουν στον δρόμο στο λιμάνι του Πειραιά. Τους συναντήσαμε στα πεζοδρόμια, στις εισόδους κτιρίων, κάτω από υπόστεγα, σε γωνιές της πόλης που οι περισσότεροι προσπερνούν χωρίς να σταματήσουν. Ακούσαμε τις ιστορίες τους, μοιραστήκαμε τις εμπειριες τους , συζητήσεις, αγωνίες και μικρές στιγμές της καθημερινότητάς τους. Μέσα από αυτή τη διαδρομή γνωρίσαμε τον Γιάννη.

Ο Γιάννης ανήκε σε εκείνη την πιο ακραία μορφή αστεγίας. Δεν είχε ούτε παγκάκι. Δεν είχε ένα πρόχειρο κατάλυμα, ένα στέγαστρο ή μια γωνιά που να μπορεί να αποκαλέσει δική του. Κάθε βράδυ άπλωνε τις κουβέρτες του στο πεζοδρόμιο, έξω από την Ε 9 και εκεί κοιμόταν αγκαλιά με τον Ρεξ που τον πρόσεχε. Δύο πλάσματα που μοιράζονταν το ίδιο κρύο, την ίδια ανασφάλεια, την ίδια καθημερινή μάχη για επιβίωση. Για τους περισσότερους περαστικούς ήταν απλώς ένας άστεγος με τον σκύλο του. Για τον Ρεξ, όμως, ο Γιάννης ήταν η οικογένειά του, ο φίλος του, ολόκληρος ο κόσμος του.

Η απώλεια του Γιάννη φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ερώτημα που συχνά αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα: πόσοι άνθρωποι στον Πειραιά εκδιωγμένοι από το λιμάνι , από τις γραμμές του τραμ από κάθε πιθανό καταφύγιο έχουν εξαπλωθεί στους δρόμους της πόλης χωρίς καμία μέριμνα από τον δήμο και κράτος , οι οποίοι κάθε καλοκαίρι εξαπολύουν εναντίον τους ένα άγριο κυνηγητό για να μη χαλάσουν την τουριστική βιτρίνα χρησιμοποιώντας το παραμύθι ότι δεν θέλουν να πάνε σε δομές ενώ η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχει μια και μόνη δομή ιδιωτική 44 κλινών που συνεργάζεται με τον δήμο και είναι πλήρης από άστεγους .

Η πτυχιακή εργασία που εκπονήθηκε πάνω σε αυτήν την εμπειρία για το Πάντειο Πανεπιστήμιο σχολή Επικοινωνίας και Πολιτισμού από την Ναταλία Αποστόλου-Βήνη γεννήθηκε μέσα από αυτές τις εμπειρίες προσπαθώντας να κατέγραψε τις ιδιαιτερότητες και τις εκδιώξεις των αστέγων στο λιμάνι του Πειραιά.

Υ/Γ: Αφιερώνεται στη μνήμη του Γιάννη που δε ζητούσε τίποτε από τη ζωή ούτε καν ένα παγκάκι για να απαγκιάσει…

(*) Η κυρία Δήμητρα Βήνη είναι παιδίατρος με μεταπτυχιακό στα Χρόνια Νοσήματα (ΕΣΔΥ) – Διευθύντρια και επιστημονικά υπεύθυνη Μονάδας Μεσογειακής Αναιμίας Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νικαίας