«Κι όποιος μάνα πια δεν έχει, «Μάνα» κράζει στ’ όνειρό του. Πάντα ‘’Μάνα’’ στον καημό του, είν’ ο μόνος στεναγμός!»…

«Μάνα» κράζει το παιδάκι, – «Μάνα» ο νιος και «Μάνα» ο γέρος,
«Μάνα» ακούς σε κάθε μέρος, – α! τι όνομα γλυκό.

Τη χαρά σου και τη λύπη, – με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις, – δεν της κρύβεις μυστικό.

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα, – δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει, – σαν τη μάνα που πονεί.

Την υγειά της, τη ζωή της, – όλα η μάνα τ’ αψηφάει,
για το τέκνο π’ αγαπάει, – για το τέκνο που φιλεί.

Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα, – με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει, – μ’ ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια, – την ποτίζεις την καημένη,
πάντα η μάνα σ’ απανταίνει, – με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει, – ο καημός είναι μεγάλος.
Σαν τη μάνα δεν είν’ άλλος, – εις τον κόσμο θησαυρός.

Κι όποιος μάνα πια δεν έχει, – «Μάνα» κράζει στ’ όνειρό του.
Πάντα «Μάνα» στον καημό του, – είν’ ο μόνος στεναγμός!