Παντελής Ξανθίδης |> Σήμερα τα ξημερώματα έχασα τον κατ’ επιλογή αδελφό μου – τον Άρη. Τον καθηγητή Ιατρικής (ΩΡΛ) Αριστείδη Σισμάνη-Αθανασιάδη*. Πρωτοπαιδικός φίλος, γέννημα-θρέμμα Ζωγραφιώτης, με μάνα Πειραιώτισσα. Διέμενε χρόνια στις ΗΠΑ, όπου εκεί έκανε καριέρα και οικογένεια. Κάθε Πάσχα και κάθε καλοκαίρι ερχόταν στην Ελλάδα για τη Ναύπακτό ‘’του’’. Τον περίμενα να έρθει πέρυσι το Πάσχα, αλλά τον εμπόδισε κάποιο πρόβλημα υγείας. Ένα πρόβλημα που τελικά του κόστισε τη ζωή.

Η γυναίκα του, η Άννα, είναι διαπρεπής ογκολόγος και ‘’δικοί’’ του οι γιατροί του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, όπου δίδασκε. Αλλά τελικά το μοιραίο επήλθε, έχοντας στο προσκεφάλι του την Άννα του και τα τρία τους παιδιά: την Τίνα, τον Δημήτρη και τον Γιάννη.

Ούτε αυτό το Πάσχα δεν θα δω τον Άρη, ούτε το άλλο μήτε και το παράλλο…

Δεν ξέρω πότε θα ξαναβρεθώ με τον Άρη, αλλά μέχρι τότε θα κάθομαι μόνος μου να θυμάμαι, αυτά που θυμόμαστε μαζί. Ναι, τότε που καθόμασταν στη βεράντα του αρχοντικού του Νόβα, στη Ναύπακτο, έχοντας απέναντί μας το βασίλεμα του Αχαϊκού και μιλάγαμε για τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια

Πού πας ρε Άρη! Για πού το ‘βαλες και πού ταξιδεύεις; Εγώ εδώ κι εσύ πού; Στο… Ρήτσμοντ; Όχι φιλαράκο μου… εδώ δίπλα μου είσαι και θα είσαι για πάντα! Όταν – πριν περίπου 50 χρόνια – έφευγες για την Αμερική μου έδωσες μία γραβάτα σου και μου άφησες την κιθάρα σου. ‘’Πάρ΄τη και παίζε όταν με θυμάσαι!’’, μου είχες πει… Και τώρα που ‘’έφυγες’’, πάλι μου άφησες κάτι, ποιο μεγάλο – την καρδιά σου!

Γλυκέ μου φίλε κι αδελφέ, πάντα θα είμαστε παρέα κι όταν ανεβαίνω Ζωγράφου, θα κοντοστέκομαι κάτω από το σπίτι σου. Και μακάρι να σφύριζα και να μ’ άκουγες! Να κατέβαινες κάτω και να πηγαίναμε για τσάρκα…

(*) Ο Αριστείδης Σισμάνης-Αθανασιάδης (1949-2026), ήταν καθηγητής ΩΡΛ και γιός του φιλάνθρωπου ιατρού ΩΡΛ και πτέραρχου ε.α. Δημήτριου Σισμάνη. Μετά τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, έφυγε για τις ΗΠΑ, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ωτορινολαρυγγολογία, παίρνοντας το διδακτορικό του και διδάσκοντας σε Ιατρικές Σχολές Πανεπιστημίων των ΗΠΑ. Στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα, αναλαμβάνοντας την έδρα Ωτορινολαρυγγολογίας στο ΕΚΠΑ και λειτουργώντας στη Νοσοκομείο Ιπποκράτειο της Αθήνας. Αργότερα επέστρεψε στο Richmond της Virginia, όπου είναι επί σειρά ετών η μόνιμη διαμονή της οικογένειάς του.